Tot mijn 28ste had ik eigenlijk geen idee wat ik écht wilde doen met mijn leven. Er was maar één ding waar ik wél heel zeker van was: ik wilde een écht sociaal beroep, iets waarbij ik met mensen kon zijn en écht contact kon maken. Dus ben ik in de zorg gaan werken. Ik dacht: “Mensen die hun hele leven hard hebben gewerkt, die hebben vast behoefte aan een luisterend oor en wat warmte.”
Maar helaas bleek de realiteit helemaal anders. Het was vooral bandwerk geworden. Van de ene kamer naar de andere rennen, lijstjes afvinken, geen tijd meer voor een goed gesprek. Ik voelde me vooral een soort lopende band-medewerker in plaats van iemand die écht zorgde. Al vrij snel wist ik: dit is het niet voor mij. Ik wilde iets doen waarbij ik wél alle tijd kon nemen voor iemand. Eén-op-één. Zonder haast. Zonder dat er een belletje rinkelt of een volgende patiënt staat te wachten. Ik wilde er zijn voor mensen die snakken naar een intiem, warm en oprecht moment.
Mensen met wie je niet alleen fysiek dichtbij kunt zijn, maar ook écht kunt lachen, praten en even helemaal jezelf kunt zijn. En wat me al heel snel duidelijk werd, is dat dit werk zoveel meer is dan alleen seks. Het gaat erom dat iemand een paar uur lang écht gezien en gewaardeerd wordt. Dat je samen iets creëert wat mooi, plezierig en memorabel is. Iets waar iemand nog lang daarna met een glimlach aan terugdenkt.
You must be over 18 to preview our site.
